Od ponad roku nie mieliśmy kota. Czasami przychodziły do nas różne koty, a to Czarnuś od mojej kuzynki Kamili, a to jakieś inne nieznajome. Częstowaliśmy je czasami mleczkiem i innymi kocimi przysmakami.   Dwa miesiące temu zjawił się w okolicy szarobury kot. Przychodził do nas, do sąsiadów, a czasami nie zjawiał się wcale. Był wychudzony, wiec domyśliliśmy się, że nie ma domu. Mama nakarmiła go i zaprosiła do domu. Bardzo się bał, miauczał, bo nie znosił zamkniętych drzwi, zawsze chciał mieć możliwość ucieczki na zewnątrz. Po dwóch dniach oswajania zamknęliśmy kota na noc w domu - w kotłowni. Okropnie się awanturował w nocy. Próbował znaleźć jakąś drogę ucieczki, chciał uciec przez otwór wentylacyjny. Rano mama wypuściła go na dwór. Nie uciekł daleko, wrócił po dwóch godzinach i znowu dostał mleka i smakołyków. Kolejnej nocy już się nie awanturował, ale nadal trochę się bał. Przez kilka następnych dni nocował w domu, a rano wypuszczaliśmy go na dwór. Zawsze jednak wracał - i tak oto mamy Burusia.   Kiedy Buruś wraca wieczorem do domu, to szuka okna, w którym widzi zapalone światło. Wie, że znajdzie tam któregoś z domowników. Stuka wtedy w szybkę, aby go wpuścić. Buruś bardzo głośno mruczy, kiedy przychodzi wieczorem do mojego łóżka. Lubi w nim zasypiać razem ze mną i nie pozwala się zabrać na noc do kotłowni (próbuje wtedy ugryźć tatę). Ostatnio nauczył się otwierać drzwi i samodzielnie wychodzi z kotłowni do pokojów.

główna |Moja klasa| Ferie zimowe| Wakacje 2001|

|Moja pierwsza Komunia Święta| Pokemony|Stronka Burusia|